pietertje2.nl

2012 Zuid Biskaje en meer

maandag 2 juli . naar zee - richting Cherbourg

Donder en bliksem als afscheid
Donder en bliksem als afscheid

Om 4.15  uur loopt de wekker af.

Wel even wennen, maar het begint gelukkig al een beetje licht te worden. We hebben er zin in.

 

Een leuk weekend achter de rug met feest en barbecue bij onze vereniging en - ondanks de regen - lekker gedanst.

Gisteren tegen de middag vertrokken richting Roompotsluis, uitgebreid geknuffeld en uitgezwaaid door de buren.

Een internationaal gezelschap !

Een Verenigd Europa lukt op onze I-steiger heel erg goed.

We starten met een zonnetje, maar uiteindelijk neemt de Grevelingen met donder en bliksem afscheid van ons.

Eenmaal op de Oosterschelde trekt de wind flink aan en na de Zeelandbrug poeiert het enorm met flinke buien.

Besloten om niet aan de steiger bij Roompot buiten te gaan liggen, maar gewoon lekker in de Marina.

Dan slapen we tenminste rustig zonder al te veel deining.

Voordat we omvallen van de slaap zetten we de wekker, dat is absoluut nodig.

 

Die loopt keurig af en als Hilco wegvaart zet ik potten thee en maakt wat boterhammen klaar. 

Om 5.00 uur zijn we door de sluis en ligt de Noordzee voor ons.

Het is prachtig zeilweer, niet te koud.

Desalniettemin word ik - zoals gebruikelijk - toch  zeeziek en verdwijn in het vooronder.

We hebben het tot Duinkerken bezeild; om 17.00 uur zijn we Calais gepasseerd en knap ik al een beetje op.

Zodanig dat ik de lasagne in de oven kan klaarmaken en ook wat eet.

Het ziet ernaar uit dat ik dit jaar snel ingeslingerd ben.

 

De nacht is fris en er zijn wat regenbuien. Hilco neemt het leeuwendeel van de nachtelijke uren voor zijn rekening.

Het is relatief rustig op zee, maar er zijn flink wat vissers in de weer. Die moet je goed in de gaten houden als ze plotseling met hun sleepnetten wenden om de visbuit binnen te halen.

Om 4 uur houdt Hilco het voor gezien en ploft op de langsbank om te gaan slapen. Kanjer !

Het is echt koud, maar ik ben weer behoorlijk fit , dus het gaat goed, warm aangekleed en muts op.

 

De nieuwe dag begint grijs, fris, met soms een buitje.

Ons kacheltje gaat aan; om beurten houden we de wacht  en haalt Hilco de gemiste nachtrust in.

Het is deels zeilen en deels motoren, als er te weinig wind is en de stroom tegen staat.

 

Om 16.30 uur komt Cherbourg in zicht en even daarna zijn we afgemeerd.

Supersnel..maar het getij werkte dan ook heel erg mee.

Ik wil koken, maar Hilco wil uit eten.

Zo gedaan, maar het is een wonderlijke ervaring deze keer.

De jonge ober meldt eerst dat er forel en tong is en we bestellen de tong.

20 minuten later zegt hij dat er alleen maar andere vis is, zeebaars en lotte.

De door ons bestelde zeebaars blijkt er  tenslotte ook niet te zijn.

Van weeromstuit besteld Hilco vlees voor 2 personen, zonder echt goed op de kaart te kijken.

Nou, dat hebben we geweten.

Als er een houten plank aan onze tafel wordt bevestigd, waar vervolgens een T-bone steak van dodelijke omvang en ruim een kilo op wordt gesneden krijgen we het knap benauwd.

Het vlees op zich is goed, maar meer dan de helft gaat terug.

Misschien hadden we toch uiteindelijk de lotte moeten kiezen ?

Na de koffie lopen we terug naar Pietertje 2.

Wat heerlijk ....300 mijl achter de rug zonder problemen !

 

Het was een lange tocht met een dodelijke T-bone als afsluiting

 

 

 

 

 

 

woensdag 4 juli. Cherbourg - Guernsey / St. Peter Port

De avond valt in St. Peter Port
De avond valt in St. Peter Port

Heerlijk geslapen en om 9.45 uur varen we weg om  het tij mee te hebben bij Cap de La Hague.

We hebben 15 minuten geleden  besloten om de volgende zeilafstand te breken,  door Guernsey aan te doen.

Weer zo'n dag/nacht tocht, daar zijn we even niet aan toe en Sint Peter Port is altijd leuk.

Het alternatief is Trebeurden of Ploumanach, maar dan wordt het zeker 22.00 uur vanavond voor we aankomen.

Het is prima weer, met wat streepjes blauw aan de lucht en soms een zonnetje.

 

Pietertje 2 zeilt als een tierelier met haar nieuwe zeilen en we hebben een onafgesproken wedstrijd met een X-55, die we uiteraard uiteindelijk niet kunnen bijhouden.

Even voor 11.00 uur worden de golven bij de kaap flinke bijters, die hoog en met veel schuim over het dek slaan.

Het blijft een gemeen kaapje, dat Cap de La Hague, maar na 30 minuten zijn we door de gevarenzone heen.

De Race van Alderney is tam en we zeilen heerlijk aan de wind richting Guernsey.

 

Een flinke bui met veel wind is het enige en om 15.45 uur zijn we afgemeerd aan het wachtponton voor Sint Peter Port.

Rond  19.00 uur kunnen we met hoog water binnenlopen.

We gaan alvast met de watertaxi naar de wal voor de boodschappen, omdat de winkels hier om 17.30 uur sluiten.

Eenmaal binnengelopen en afgemeerd lekker aan boord gekookt, met een stralende buurman die "aha..cuisine a bord"

goedkeurend snuffelend langs Pietertje 2 heen en weer loopt.

Die heeft ook vast wat mindere eetervaringen in Engeland achter de rug.

Het is een mooie avond en er komt iemand langvaren in een dinghy,  die roept dat we zo mooi snel zeilden vanochtend.

Het blijkt de schipper van de X-55 te zijn. Leuk om dat te horen !

Hilco gaat nog even Sint Peter Port verkennen en ik lees wat.

 

Het was een echte zeildag.

donderdag 5 juli. St. Peter Port - Roscoff

Master and commander
Master and commander

Mijn schipper is net een kip.

Als we verder moeten en het is eenmaal licht, dan slaat de onrust toe en wil hij vertrekken.

Dat is zeer effectief als je met zeilen ver weg wilt komen, dus ik pruttel maar een klein beetje tegen en sta vervolgens binnen 5 minuten potten thee te zetten en broodjes te smeren.

Om 7.15 varen we de haven uit met nog geen vaste eindbestemming in ons hoofd.

De dag begint zacht en en helder, maar gaat over in grijs met buien.

Afwisselend zeilen en motoren, het is zelden anders in het Engelse kanaal.

Hilco ontdekt in de Reeds dat er een nieuwe haven is aangelegd bij Roscoff, dat voorheen alleen een beroepshaven en een droogvallende haven bij het oude centrum had.

We besluiten Roscoff aan te doen; altijd leuk om nieuwe plaatsen te bezoeken.

We vreten ons door de mijlen heen, dat moet ook wel, want het zijn er ruim 90.

 

Als we Roscoff zien liggen komt even voor de ingang met grote vaart een RIB aanstuiven met - zo blijkt - 6 man douane aan boord. Het moederschip ligt op gepaste afstand.

We moeten vaart minderen en binnen een paar seconden zit er vijf man douane aan boord.

Ze willen alles zien, bootpapieren, paspoorten, vragen waar we vandaan komen en of we alcohol of andere zaken bij ons hebben. We hebben blijkbaar een slechte naam als Hollanders.

De sfeer ontdooit als ze in mijn paspoort zien dat de boot naar mij is vernoemd.

Grappig, want het is niet de eerste keer dat we dit meemaken.

De papieren kloppen en vervolgens wordt de boot binnen gecontroleerd, kasten opengedaan etc.

Niet echt serieus zo lijkt het ons, dus blijkbaar zien we er niet als smokkelaars uit.

Pietertje 2 en haar bemanning worden goed bevonden en na een handdruk springen ze weer in de rubber boot en varen terug naar het wachtende schip.

Nou, dat breekt je dag wel even.

 

We binden de stootwillen aan, beleggen de landvasten en tuffen de nieuwe haven binnen.

De havenmeester vaart ons tegemoet en zegt dat dit niet de goede ingang is, maar dat dit vanwege het hoge water nu geen problemen oplevert.

De nieuwe haven staat dus verkeerd in de Reeds getekend en de ingang blijkt via de beroepshaven te zijn.

So far so good.

We meren af in een grotendeels nog lege haven die er veelbelovend uitziet en aan het begin van de prachtige baai van Morlaix ligt.

We besluiten naar Roscoff te wandelen, wat volgens de havenmeester zo'n 20 minuten duurt.

Door de blubber banen we onze weg, want het gebied rond de haven is nog volop in aanleg en niets is bestraat.

Wel zijn er inmiddels toiletten en douches geinstalleerd.

Het is inmiddels helder en zonnig weer en Roscoff blijkt een prachtige plaats in een prachtige omgeving te zijn.

Het voordeel is dat als je Roscoff aandoet, de plaats bijna direkt aan zee ligt  en je niet een uur of langer in een baai onderweg bent om de haven te bereiken.

We vinden een restaurantje en eten er heerlijk, salade, verse vis en een petit dessert met koffie toe.

Het is echt een ontdekking deze baai en we komen er zeker terug voor een langere verkenning.

 

Het was douanedag.

vrijdag 6 juli. Roscoff - Camaret

Roscoff
Roscoff

Het tij begint om 9.30 uur mee te lopen, dus gaan om 9.15 uur de trossen los.

Lekker,  wat langer geslapen, dat voel je.

 

Het blijkt een prachtige zonnige dag te worden en het lijkt erop dat we echt de zon tegemoet varen.

Lekker lezen in de Ipads en niemand tegen komen op dit grote water.

Maar,  hoge  rotsen en rotsplateaus laten wel degelijk zien dat we in Bretagne zijn gearriveerd en dat het oppassen is geblazen.

We komen de eerste 2 dolfijnen tegen; ze spelen een paar minuten om de  boot en vervolgen weer hun eigen weg.

Prachtige dieren, daar worden we altijd blij van.

Met volop zon arriveren we in de baai naar  Camaret.

We tanken 237 liter diesel en liggen even later met de kop op de wind en onze neus in de zon afgemeerd.

Een biertje en een hapje op tafel, wat wil een mens nog meer.

 

De man met de hamer komt vroeg langs en het is net  23.00 uur als ik de lampjes uitklik.

 

Het was aankomen volgens planning dag.

 

 

 

 

 

zaterdag 7 juli. Camaret

Hoempapa in Camaret
Hoempapa in Camaret

Baggerweer !!!

Hoe bestaat het na zo'n mooie dag als gisteren.

Het is grijs, het waait flink en het regent.

Jammer.... er is vandaag een maritiem feest hier in Camaret.

Maar...voor het eerst een internetverbinding deze reis en tijd om de website bij te werken..

Geen zorgen, wij vermaken ons wel.

Laten jullie ons svp via het GASTENBOEK weten hoe het aan de andere kant van de plas gaat ?

Daar genieten wij altijd enorm van.


Gelukkig knapt het tegen 17.00 uur op en komt de de zon vol door.
Alle festiviteiten barsten in een keer los.
Er is een rescue met een helicopter in de baai; er komt een carnavalesk hoempapa-orkest langs en een orkest met doedelzakspelers.

De vuren worden opgestookt voor alle hapjes en het startschot klinkt voor een wedstrijd met klassieke bretonse zeilboten.
Honderden mensen slenteren langs de kade en de sfeer is opperbest nu de regen is gestopt.
Kilo's mosselen en frietjes  gaan over de toonbank in de opgezette feesttenten en een charmante fransman zingt zeemansliederen.

Een echt maritiem feest dus.
Leuke informatie verkregen over hoe de klassieke bruinrode kleur van de Bretonse zeilen tot stand komt.
De zeilen worden handmatig op betonnen vloeren met een soort bezems geschilderd.
De verf wordt als volgt gemaakt: 5 liter zeewater op een liter olie en de kleurverhouding is 2/3 deel oker en 1/3 deel sienna.   Een simpel en nog steeds beproefd recept.
Ook wij slenteren na een bord mosselen met frietjes "huiswaarts".

 

Het was een na regen komt zonneschijn dag.

zondag 8 juli. Camaret - Concarneau.

Onze broeders van de zee.
Onze broeders van de zee.


7.15 uur vertrokken met zo'n 65 mijl voor de boeg.
We zeilen met een lekker windje richting Raz de Sein en hopen daar nog net met slack te zijn.
Net niet dus; met een denderende snelheid van 12 knopen worden we er doorheen gesleurd en neemt de Raz na een halve mijl met een flinke klapgolf over het dek afscheid van ons.
Gelukkig, dat hebben we gehad, niet echt eng maar wel spannend.


Plotseling zeilen we midden in een enorme school dolfijnen, althans zij halen ons in.
Tientallen, we kunnen het aantal niet inschatten en ze zijn enorms speels.
We kijken onze ogen uit.
Ik zit op de voorpunt met mijn benen buiten boord en op een gegeven moment ligt er aan bakboord een "klont" (ik kan het niet anders uitdrukken) van 6 dolfijnen klem tegen elkaar  die zich, als op een soort commando,  gelijktijdig omdraaien en hun witte buik laten zien.
Het is prachtig en ze blijven maar om en onder de boot dansen.
Soms keurig op rij golven ze met vier of vijf stuks tegelijk door het water.
Zeker een kwartier zijn zij met ons en wij met hen bezig.
Drie dolfijnen blijven nog wat rond de boot hangen maar stuiven tenslotte ook weg.
Onze dag kan niet meer stuk.


Om 16.30 uur komt Concarneau in zicht en een uur later liggen we afgemeerd aan een kort
steigertje, wat verder prima is. De zon schijnt en de truien kunnen uit.
Heerlijk gegeten bij Le Flaveur, een klein restaurantje dat meldt uitsluitend met verse en lokale produkten te werken.
Nou dat is zo en de kok is zeer creatief, zonder de gerechten geweld aan te doen.
Een super carpaccio met pesto; waarbij een soort gebakken frietjes van biologische bloem met oesterschuim als saus. Daarna verse kabeljauw met enkele schelpdiertjes en perzik, gekookt in verveine thee met luchtige mascarpone toe.
Het menuutje was  te lekker om het er niet over te hebben !

Het is een prachtige avond als we deinend terugwandelen naar Pietertje 2.

 

Het was absoluut dolfijnendag.

maandag 9 juli. Concarneau - Belle Ile.

Zeebaars uit Chez Pico's cuisine
Zeebaars uit Chez Pico's cuisine

Hilco's bril was zoek, maar uiteindelijk niet.
We zouden een dag blijven, maar vertrokken toch.
Om 12.30 uur zeilen we de baai uit, na uitgebreid boodschappen te hebben gedaan.
De schipper wil verder, want alles zit tot nu toe mee.
Les 1: je moet gaan als de omstandigheden goed zijn en als je nog verder wilt.

We proberen ons daar aan te houden.
Het is zacht weer met een zonnetje en een wolkje en we komen een paar dolfijnen tegen die echter op doorreis zijn en ons geen blik waardig gunnen.
Hilco zet de gennaker op en het is heerlijk zeilen met die grote oranje lap als voorzeil.
Na Ile de Groix gepasseerd te zijn komt Belle Ile in zicht en blijken er genoeg moorings vrij te zijn in de baai van Sauzon.
Binnen 10 minuten liggen we in de prachtige baai en sla ik aan het kokerellen.
Het staartstuk van de zeebaars is heerlijk met de verse gember en citroenplakjes; de wijn staat koud en de perzikken en kersen smaken zoals het hoort.

 

Het was een doorreis dag.

dinsdag 10 juli. Belle Ile - Ile d'Yeu

Zeilend met de gennaker
Zeilend met de gennaker

Het is grijs en fris als we wakker worden en dikke wolken pakken samen.
Doorgaan dus, volgens plan.
Om 8.30 lossen we van de mooring en trekken we verder.
De wind houdt zich koest, maar er komen flinke miezerbuien over.
Als de wind terugvalt naar zo'n 8 knopen besluiten we de gennaker te zetten, om de voortgang erin te houden.
Net als'tie staat wakkert de wind ineens aan naar 20 knopen en slaan we bijna plat.
Dat was niet de bedoeling en nog sneller dan gehesen is de gennaker weer in de voorpunt opgeborgen.


Het waait nu flink door en Hilco is bang dat we qua waterstand te vroeg bij Ile d'Yeu aankomen.
We arriveren precies met laag water om  16.20 uur voor de haveningang...hoe krijgen we het voor elkaar.
Volgens de dieptemeter en de kaart zouden we 190 cm over hebben, dus waagt de schipper het erop.
Met bonzend hart bind ik de stootwillen en de landvasten aan en varen we richting Port Joinville.
De havenmeester komt ons tegemoet varen en vraagt om haar te volgen, wijzend op het rotsplateau dat aan bakoord van de nauwe haveningang ligt.

Fijn, die assistentie van de locals ! 

We krijgen een fantastische steiger toegewezen en besluiten morgen een rustdag in te lassen.


In de late middagzon zitten we genietend van ons biertje in de kuip.
Wat gaat deze reis voorspoedig tot nu toe; aankomen zonder ergens verwaaid te hebben gelegen komt niet vaak voor.

Port Joinville is een bonkig en zeewaardig stadje en heeft een aktieve vissershaven.
Het karakter van het stadje is niet meer bretons, maar eerder mediterraan.
Veel witte huizen met oranje pannendaken.
De buurman aan de steiger naast ons verteld dat het eiland 5000 inwoners heeft en in het zomerseizoen (dat slechts 2 maanden duurt) zo'n 30.000 bezoekers, voornamelijk dagtoeristen,  trekt.
We boffen dat we zo'n goeie plek in de haven hebben zo blijkt, want er wordt geadviseerd om in het hoogseizoen te reserveren.
Het ook hier wisselvallige weer pakt voor ons gunstig uit qua drukte, vermoeden we.
Volgens de buurman moeten we een hapje gaan eten bij Snack Martin, de naam  klinkt niet echt lekker maar we wagen het erop. 
Hij had gelijk, verser dan vers, superdruk met wachtende mensen buiten, leuke sfeer en voor weinig  geld.

 

Het was aankomen in Zuid Biskaje dag.

woensdag 11 juli. Ile d'Yeu

Ile d'Yeu
Ile d'Yeu

Zon !.... Wel met donkere wolken in de verte maar dat deert ons niet.
We ontbijten relaxed, douchen uitgebreid, schuren her en der een latje van het teakdek en hebben vakantie.
De temperatuur is lekker en we verkennen Port Joinville wat uitgebreider.
Zodra je van de kade wegloopt, is het een slaperig bijna uitgestorven stadje, waar je de zee en de wind altijd hoort.

Overal zijn fietsen te huur; het eiland leent zich daar goed voor.

We keutelen de dag door en voor we het weten wordt het donker en is de dag voorbij.

 

Het was van alles een beetje dag.